Soumatou (Revolving Lantern)

Do you have imaginairy enemies?

Ik heb ontdekt waar ik niet tegen kan. Ik kan niet tegen vrienden. Vooral niet diegenen aan wie ik alles toevertrouw. Aangezien dat degenen zijn die je kapot maken met één (of geen) woord. Toch Johanna en Lukas? Maar daar gaat het niet om. Of wel? Waar gaat het om in het leven? Waarom leven we? Waarom zijn wij een zover geëvolutioneerde levensvorm dat wij kunnen denken, beslissen? Beslissingen... ook zoiets fijns. Mensen nemen beslissingen voor mij, ik zelf neem beslissingen voor mij, Danisha en Denin nemen beslissingen voor mij. Ik haat die meiden, en toch betekenen ze zoveel voor mij. Ze zijn altijd bij me. In mijn hoofd. We voeren gesprekken, we fangirlen, we doen raar. Fantasy. Gensoukyoku. En toch, ze kunnen mij net zoveel pijn doen als echte mensen. Soms zelfs meer. Want zij zijn er zelfs als ik verder alleen ben.

I head for a place far away
leaving my memories as footsteps
it's not that I'm sorry
but I'm not particularly happy

Ooit wel eens gedacht dat je er niet meer tegen kon? Wat doe jij dan? Ik snij mijn benen kapot, ik sla mijn mijn hoofd tegen de muur, ik ga bloggen, zet de muziek keihard aan... etc. Maar morgen ga ik vragen of ik het huis uit kan. Hopend dat ik nooit meer terugkom. Niet meer naar Beilen, niet meer naar Hoogeveen, niet meer naar Assen... gewoon, weg. Weg van het leven dat ik leef. Ja Johanna, ik weet dat ik egoïstisch ben. Dat heb je me duidelijk genoeg gemaakt.

What lies are truths, what truths are lies?

Volgens mij gaat het weer goed tussen Johanna en mij. Ik weet het niet. Ik hoop het. Ze heeft namelijk mijn vorige blog gelezen, en vraagt nu wie degene is die ik leuk vind. Ik houd mijn mond. Dus nomet ze namen. Tot nu toe zonder succes. Ook liefde is een gevoel, waar ik niets mee kan. Het heeft me de vriendschap met Lukas gekost, dus nu heb ik er een nog grotere hekel aan. Gekleurde M&M's in je lichaam.. Ik eet ze toch liever op. Mensen vragen mij vaak wat ik erbij denk. Weer vraagt Johanna wie XD met haar "Is het...?" nu noemt ze zelfs lerares :o Muha ze dacht Willemijn =P like, totally wrong... Teehee, nu ben ik gemeen. Kleurtjes, kleurtjes, kleurtjes overal. Okay, dat klinkt raar. Nutteloosheid. Ze denkt nu dat ik haar niet vertrouw. Maar ik vertel het niemand, echt niemand.

I want to live my life outside my mind

Het leven is raar, vind je ook niet? Mensen kunnen zulke rare beslissingen nemen, zulke vreemde wensen hebben, zulke verkeerde dingen doen. Wees eens eerlijk:

What's the crazies thing you've done lately?

Niemand praat tegen mij. Ze praten tegen mij. Ze zeggen dat ik me niet druk moet maken, dat ik me moet ontspannen, dat ik gek ben, dat ik nooit geboen had moeten worden, dat... Ik haat ze. Ik wil ze zien. Ik wil dit face to face met ze uitpraten. Alleen gaat dat wat moeilijk, want ze leven in mijn hoofd. The head is a strange thing, right? Believe that I'll be there and I'll be there. Dat heeft er niets mee te mekan. Ze moeten leren hun mond te houden, te stoppen met lachen. Denin's lach is evil. Die van Danisha is menselijker.

I'll become a bird, so I can fly into the sky

Spiders can't fly, right? So that means I can't. Why am I a spider? Why can't I be something with wings? Flying high, but where to go? Light now... Tears flowing through my eyes like they can't stop. I want them to stop. Stop myself. A hug a day and a friendly smile was what I needed. Now it's more like:

Kiss kiss kill myself
because nobody can
stop my turning to madness

Only I can tell

But I can't

So I won't

Sorry

I'm a failure

Forgive me