Beste Louise,
Ben je verbaasd? De laatste keer dat ik je sprak vroeg je of ik ons verhaal nog wist. Ik vertelde je dat ik het vergeten was, maar ik loog. Ik ken het hele verhaal, inclusief de details nog.
Het was de elfde van maart, 2009. We zaten samen in een chatbox, discussieerden over een nieuwe cd van een artiest waar we allebei naar luisterden. Het was de eerste keer dat we sproken, herinner jij het je nog? We vergeleken het album met een ander album, dat volgens ons allebei het beste album ooit was. Na een paar minuten raakten we aan de praat over andere cd’s, en we voegden elkaar toe op MSN. Dat was de dag waar ons verhaal begon. Elke dag die volgde spraken we, eerst over muziek, later ook over persoonlijke zaken. Ondertussen had ik die CD waardoor we elkaar ontmoetten gekocht.
Op een bepaald moment, begin mei, liet je een foto van jezelf zien. Plagend vertelde ik je dat als ik er niet zeker van zou zijn dat je hetero was, ik je zou proberen te versieren. Hoe kwam ik erbij dat te zeggen? Het leidde ertoe dat je op de 26e van mei me vertelde dat je het idee had dat je verliefd op me was. Enkele minuten heb ik toen naar het beeld gekeken, me afvragend hoe dat kon. Daarna zei ik dat je de tijd moest nemen om te bedenken of je er zeker van was, en dat ik op je zou wachtten. De dag erna hadden we een relatie.
Maakten we daar een fout? Op dat moment dachten we allebei dat het goed was, dat we van elkaar hielden. We waren gelukkig tot en met augustus, toen ik vakantiewerk ging doen. Al in de eerste week begon je te klagen dat we elkaar nog zo weinig spraken, maar ik mocht geen ontslag van je nemen. Ik geef toe dat het uit irritatie kwam dat ik het uitmaakte met je. Twee dagen later smeekte ik je om me terug te nemen, wat je deed, omdat je zoveel van me hield. Tenminste, dat is wat je zei.
Diezelfde maand ging ik op vakantie, dus had ik geen computer. Jij raakte in paniek; we zouden elkaar twee weken niet spreken. Kan je je nog herinneren hoe we dit oplosten? We kochten postzegels, enveloppen en extra beltegoed. Ik moest je beloven dat ik je twee brieven stuurde, één in het midden van elke week. Braaf deed ik wat me was opgedragen. Ook belden we meerdere keren.
Waren we niet een beetje te afhankelijk van elkaar?
Het werd oktober, we gingen weer uit elkaar. Ditmaal had jij het uitgemaakt, omdat ik boos op je was. Tenminste, je dacht dat ik boos op je was. In feite was ik teleurgesteld. Teleurgesteld dat, toen mijn oma overleed, je er niet voor me was. Dat je je gedroeg alsof het je niets kon schelen, en je wegging met je zusje. Dit duurde wat langer dan de vorige keer, pas na een paar weken was ik er klaar voor je terug te nemen. Je was gelukkig.
Diezelfde maand vroeg je me of we elkaar konden ontmoeten in de zomer van 2010. Ik twijfelde erg, je leek het niet echt te hebben met mijn ouders. Uiteindelijk besloot ik dat ik dan niet meeging met mijn ouders op vakantie. Om dit voor elkaar te krijgen vertelde ik ze dat, als ik thuisbleef, ik op de honden kon letten, en ze zo geen rekening hoefden te houden met de mensen die normaal op onze honden pasten. Dankbaar namen ze mijn aanbod aan. Wat ze niet wisten, is dat jij zou komen in die twee weken dat zij weg zouden gaan…
In tussentijd begon je problemen te maken, omdat ik veel sprak met een meisje uit Griekenland. Telkens opnieuw vertelde ik je dat ze al een vriendin had. Dat ik al een vriendin had, namelijk jou. Ik vertelde je telkens opnieuw dat ik van je hield, dat je mijn alles was. Ik noemde je mijn Godin.
In november stuurde je me een berichtje dat je sinds augustus gevoelens had voor je beste vriendin. Toen ik je hierna vroeg, vertelde je me dat je nooit iets met haar zou beginnen. Je zei dat je van me hield. En ik? Ik was blij, ik geloofde je. Zo snel als ik het kon ben ik die situatie vergeten, en gingen we door met een koppel zijn. Nu ik eraan terugdenk, snap ik niet dat ik toen geen maatregelen heb ondernomen. Ik had het toen al moeten zien aankomen, toch?
Eind november vertelde je me dat je een tijdje ging logeren bij haar. Ik vond het goed, ik was blij. Je had je beste vriendin al een tijdje niet meer gezien, en thuis ging het niet zo goed met je. Je had een stiefvader die je mishandelde, een vader die zelfmoord probeerde te plegen, een moeder die alcoholist was en een oma die het leven ook niet meer zag zitten.
11 December. Een recente datum, vind je ook niet? Vrijdag de elfde. Ik zat in de klas, was druk bezig met mijn economiehuiswerk, toen mijn mobiel begon te trillen. Snel bekeek ik het berichtje dat ik ontving, en begon te huilen. Huilend ben ik de klas uitgelopen. Het berichtje was van jou. Weet je nog wat je stuurde?
“Ik heb met Jade gezoend”
Jade. Je beste vriendin. Ik begreep het niet, wat had ik verkeerd gedaan? Na een minuut of twintig was ik gekalmeerd en ging ik terug naar de les, de blikken van de andere mensen negerend. Wat kon mij het schelen dat mijn gezicht rood en opgezwollen was van het huilen? Mijn vriendin had een ander gezoend.
13 December, twee dagen later. Ik had eindelijk geaccepteerd dat je haar gezoend had, omdat ik dacht dat zij de aanleiding gegeven had. Hoe stom kon ik zijn? Ik besefte pas echt dat het serieus was toen we elkaar weer spraken op MSN. Hier vertelde je me dat je seks had gehad met je beste vriendin, tot drie keer toe, en dat jij elke keer weer was begonnen. Zij was bang dat het pijn zou doen, jij bewees haar dat dat niet zo was. Ik maakte het uit met je, het deed te veel pijn
Nog steeds op de dertiende probeerde ik zelfmoord te plegen. Ik had gefaald, ik was een waardeloze vriendin, en jij was mijn alles, dus ik zag geen redenen meer om te leven. Maar mijn poging tot een overdosis mislukte, mijn maag bleek te sterk te zijn. De dag erna was ik alleen maar duizelig.
Een paar dagen geleden was ik mijn favorieten aan het opruimen, en ik hierdoor kwam ik op je blog terecht. Hier schreef je:
“Ik mis haar. Ik noem geen namen, laten we haar M. noemen. Ik reed in de auto en zag vrachtschepen die naar Nederland gingen, en even had ik de neiging aan boord te gaan. Misschien kunnen we weer vrienden zijn als ze een ander heeft?”
Wat een gemene streek vond ik dat van je. Je ziet jezelf als een slachttoffer, als iemand die niets fout heeft gedaan. Je wist toen nog niet dat ik sinds de tweede van januari een nieuwe vriendin had. Ik stuurde je nog één bericht als afscheid:
“Ik vergeef het je nooit.”
Het steekt af en toe nog steeds wat je gedaan hebt. Elke keer opnieuw vertelde je me hoe bang je was dat ik vreemd zou gaan, omdat eerdere vriendjes van je vreemd waren gegaan. Intussen doe jij dat waarvan je mij soms zelfs verdacht. Waarom?
Ik hoop dat je gelukkig bent met Jade, en dat je haar niet hetzelfde aandoet als je mij aandeed.
Groetjes,
Marianne
